Zemberek Şiiri - Ece Limsin

Saatlerin tıkırtısı duvarda asılı bir yük,
Gölgeler uzuyor yerde, sessizlikten de büyük.
Elimi uzatsam dünya sanki bin fersah ötede,
Bir hevesim vardı evvel, o da kaldı geride.
​Ne bir sayfa çevirmek, ne bir dosta merhaba,
Ruhumun kapıları kapalı bugün her çabaya.
Dışarıda hayat akar, gürültülü ve telaşlı,
Benim içimde mevsim; durulmuş, biraz yaşlı...
​Yarım kalmış bir çayın dumanında saklıyım,
Kendi içimde bugün, bir suçlu kadar haklıyım.
Sesler geliyor uzaklardan, sanki başka bir dilde,
Ben ise kaybolmuşum, hiç gidilmemiş bir ilde.
​Duvarların rengi bile bugün bana yabancı,
İçimde ne bir umut var, ne de keskin bir sancı.
Sadece derin bir boşluk, ucu bucağı olmayan,
Ve bir ömür buralarda, sessizce konaklayan.
​Rakamların sustuğu, o kör noktada kaldım,
Durmuş bir saatin içinde, kendime daldım.
Artık ne sabahın acelesi, ne akşamın kahrı,
İçimde birikiyor, bu sükûnetin zehri