Zeki Günay Şiirleri - Şair Zeki Günay

HU DEYİM Mİ DEMEYİM Mİ ( 12 )

İnan derviş, hu desem, eşek duracak,
Eşekten eşek olan, çifte vuracak.
Bu işin sonu, sence nasıl olacak,
Hu deyim mi demeyim mi Reis.

Hayrı unutan Ey insan, şükrü ne bilsin,
Müslümanlık bu mu? Kardeş kardeşi silsin.
Bırak be Ey dünya dönme artık yorgunum,
Müslüman ölür, insan disko bar gezinsin.

On üç yaş kız sevgili arar, beden zina,

Adem peygamberime, Havva layık eştir
Kabil Habile özsüz, kalleş bir kardeştir.
Karga ağzı ölü yavru, Kabile leştir,
Huzursuzla Huzurluyu, gelde birleştir.

Fikri çürük kullar, ilimi harman eder,

Yarı uyku yarı uyanık bir halde,
Dalmıştım uyku alemine.
Bir kapı çalındı hoş geldin ey yedi kadın,
Benimde canım sıkılmıştı
Çok yanlızım geldiğiniz iyi oldu.

Ey lider seni gördüm,
Aklın niye karışık,
İki dağ arasında,
İman İlim barışık.

Bir bardak içerisi,

Ey Rabbim sensiz, fani dünya bir virane,
Seni unutan kul, kasem olsun divane.
Aşkla yanan kulun, kalbi nurlu pervane,
İnsana verilen, ilim büyük sermaye.

İnsan aşkı, Musa'nın asasımı sanar,

Dil ilim der? Lakin Akıl ilim bilmezken,
Akıl olsa ne fayda, gözün görmez iken.
Kördede var ilim görendede var ilim,
İlimde ki maksat, ilimce istemektir.

İlim sadece göz akıl dilden oluşmaz,

İLİM İSTEYEN İLİM ALIR,
LAKİN İLİMİ BİLMEK GEREK.
İLİM DEDİĞİN ÇUVAL DEĞİL,
TAŞIMASINI BİLMEK GEREK.

ELBET İLİMİN FARZI VARDIR,

İnsanda ar varsa, bakma damarı aktır,
Dünya tam olmasada, kula yuvarlaktır.
Salih olan kullar, yıldızlardan parlaktır,
Sabırda beş harf varsa, ilim neden haktır.

Öğrenci ol kolay, anlamak akla olay,

İnsan nankör, insan harab,
Edep bilmez, elde şarab.
Kadın olmuş, yarı üryan,
İlla hu, illa hu yarab.

İnsanlar doğruyu taşlar,