Zeki Günay Şiirleri - Şair Zeki Günay

Ey Rabbim sensiz, fani dünya bir virane,
Seni unutan kul, kasem olsun divane.
Aşkla yanan kulun, kalbi nurlu pervane,
İnsana verilen, ilim büyük sermaye.

İnsan aşkı, Musa'nın asasımı sanar,

Dil ilim der? Lakin Akıl ilim bilmezken,
Akıl olsa ne fayda, gözün görmez iken.
Kördede var ilim görendede var ilim,
İlimde ki maksat, ilimce istemektir.

İlim sadece göz akıl dilden oluşmaz,

İLİM İSTEYEN İLİM ALIR,
LAKİN İLİMİ BİLMEK GEREK.
İLİM DEDİĞİN ÇUVAL DEĞİL,
TAŞIMASINI BİLMEK GEREK.

ELBET İLİMİN FARZI VARDIR,

İnsanda ar varsa, bakma damarı aktır,
Dünya tam olmasada, kula yuvarlaktır.
Salih olan kullar, yıldızlardan parlaktır,
Sabırda beş harf varsa, ilim neden haktır.

Öğrenci ol kolay, anlamak akla olay,

İnsan nankör, insan harab,
Edep bilmez, elde şarab.
Kadın olmuş, yarı üryan,
İlla hu, illa hu yarab.

İnsanlar doğruyu taşlar,

Raconu kestim sanıyor Yunan köpeği,
O ülken arayacak, bir lokma ekmeği.
Karadeniz Ege Marmara Akdenizde,
Alayınız yiyecek o büyük tekmeği.

Güçlü olan değil ilmi olan kazanır,

Toplayın Alimleri, Hüsn-ü zan eyleyelim,
İman İlim Ameli, akılla belleyelim.
Göz gören? Gözü görmeyenlere söyleyelim,
İman İlim aklı, bilmeyeni neyleyelim.

Şiirde on dört hece, bir gündüz biri gece,

Her gece yakarken, aşk gönül kandilimi,
Zikire bağlamışken, kalp ile dilimi.
Yarab kul neylesin, sensiz olan ilimi,
İman İlim ve akıl, yürütsün fikrimi.

Hızır neydi Musa'nın o dördüncü yolu,

Cennette var nurlu bahçe,
Dua Allah'a dilekçe.
Kâfirde keşke gerekçe,
İmansız kul etmez akçe.

Bakma dünyanın kârına,

İnsandır kendi, kendini küçülten,
İnsandır kendi, kendini yücelten.
Kimi Yüce Haktan, küçülen insan,
Kimi Yüce Haktan, büyüyen insan

Bebekken tatlıdır, güzeldir insan,