Zeki Çelik Şiirleri - Şair Zeki Çelik

Bebeklik çağımız sona eriyor,
Çocuklar büyüyüp ora giriyor,
Çalışsınlar diye ödev veriyor,
Bütün okular da var öğretmenim.

Annem, babam gibi oluyor sıcak,

Okul hayatımın başlangıcıdır,
Her zaman, her yerde başın tacıdır,
Eğitim, kültürün o ilacıdır,
Minnettar kalırım öğretmenime.

A b c diyerek beynimi açtı,

Her ana kızını eğitmelidir,
Baba kararını belirtmelidir,
Eğriyi,yanlışı doğrultmalıdır,
Bilen bilmeyene öğretmelidir.

Hocalar hacıyı hazırlamalı,

Göz, göze gelerek kendini kaptır,
Aşkın deryasında bir hedef tuttur,
El, ele tutuşup sıcaklık tattır,
Sevmeyi sana da öğreteceğim.

Gördüğün kişi de kusur arama,

Dünyanın hırsına fazla büründün,
Çok servet kazandın zengin göründün,
Sonra iflas ettin biraz süründün.
Varlıktan, sıhhatten ne kaldı sende? .

Öfkeyle kalkıştın zararlı çıktın,

Hiçkimse sen gibi şefkat sunmuyor,
Kanadım kırıldı kuşlar konmuyor,
Duanı almıyan kişi onmuyor,
Gönlüm arzuluyor nerdesin anam.?

Yalancı dünyada sensizlik acı,

Yüzünü yıllardır göremiyorum,
Unutmadım hala sen kalbimdesin,
Kimseye bir cevap veremiyorum,
İlk aşkım, sevgilim nerelerdesin? .

İlk göz ağrım idin yine öylesin,

Dini bilgileri aklına katmaz,
Doğru yolu bana buldurmaz nefsim,
Eğlence peşinde oruç da tutmaz,
Uykuya daldırır kaldırmaz nefsim.

Temizlik imanın şartından biri,

Açlık, susuzluktur onun silahı,
Kul hakkı yemeyin, almayın ahı,
İbadet yaparken zikret Allah'ı,
Orucu tutarsan nefsin yenilir.

Abdestli dolaşıp tenini yıka,

Çevreyi beğenmez her şeye pis der,
Gönlüne göre de yiyecek ister,
Bazı bakıcıda çekinir pes der,
Hasta olmak bazen naz yaptırıyor.

Yatalak oldukça çarşaf kirlenir,