ZAMANSIZ
Yol uzun, menzil uzak; heybemde epeyce zaman,
Dünüm yorgun, bugün üşengeç, yarın inşallah.
Uykum ağır, borcum hafif, dizimde tükenmez derman.
Derken…
Beş yüz yıl geçmiş, kemiklerim topraktan ince,
Kim olduğum bilinmediğinden çöpe atılmış resimlerim.
Kıyamet ha koptu ha kopacak; inceden bir inilti, derinden…
Kalkabilir miyim acep, titremeden yerimden?
Sağdan mı, soldan mı, emin değilim defterimden.
Allahu Ekber!
Umut kesmem merhametinden.
Süleyman Kara 18.09.2026
Süleyman Kara Asker ŞairKayıt Tarihi : 18.09.2026 21:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
İnsanın aldanışını anlatmak istedim
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!