Zamanın Gölgesinde Şiiri - Nebi Güllü

Gözlerimde bir buğu, saçımda beyazdan aklar
Daha dün gibi o çiçek açan baharlar
Eski dostlar dağılmış, ıssız kalmış sokaklar
Vedasız yolcu gibi bakıp gidiyor zaman.

Yarım kalan cümleler, yaşanmamış hevesler
Eski bir taş plakta yorgun çıkan nefesler
Yuvayı terk edince, boş kalır kafesler
Kanadında bir kuşun uçup gidiyor zaman.

Bir çocuk gülüşünde saklı kaldı yarınlar,
Düşer avuçlarımdan süzülür birer birer.
Eski bir hatırayla dolarken tüm satırlar
Tükenmez kalem gibi yazıp gidiyor zaman.

Güneş her gün doğar da, her akşam başka batar
İnsan kendi içinde ne umutlarla yaşar
Bazen bir gülüş kalır, bazen bir sızı kalpte
Derin bir nefes gibi çekip gidiyor zaman.

Takvimlerden tek tek dökülürken yapraklar
Kuru gül dalında bülbül göz yaşını saklar
İçimizde kaldı hep o sessiz çığlıklar
Deli rüzgar gibi esip gidiyor zaman

Yazılınca son satır, kapanınca bu defter
Durmasa da tüm saatler, bitti artık bu sefer
Kalanlara bir selam, gidenlerde bir keder
Sonsuzluğa doğru akıp gidiyor zaman.