Zamana tanım Şiiri - Servet Balıbey

Yanyana dizilmiş albüm, sessiz ve donuk,
Filmin şeridinden çıktım, gelecek kopuk
A’dan sonra B’gelmiş bu bir hüküm mü?
Zihnin ördüğü döngüler, beynime konuk

​Güneş doğar, çiçek açar, nehir denizde
Değişim dediğin akış, akar sessizce
eşyanın içinde saklı, bütün niyetler
Kimin ölçüsü bu denge, kurmuş gizlice

Ben kurmadım da kuruldum, döngüye girdim
Beni kuran bu evren mi, içine girdim
​Bu kitabın bir başı yok birden var oldum
Beni okuyan göz var mı, nerde dizildim

Ardışık bir zincir gibi, zihnim dizginle
Şu zamanı zincire vur, geniş içinle
ruhum bir manaya kaldı, herşey anlamsız
​Belki de her şey şuanda, yarın sabırsız

Ben sadece geziyorum, ışıklar kırık
Zaman anlamsız bir konfor, hayat ardışık
Bitmez bir akış içinde, sonsuz durağan
Tesbih çektikçe atomlar, kaybolur zaman

İpin ucunda geçmiş yok, bir gelecekte
Duruyorlar mahpus gibi, geniş hapiste
İnsan sessizliği bozan, zihinde anlam
Akmayan suyu coşturur, zaman bilinçte

​Tohumda saklanmış ağaç ve tüm dalları,
Gidilmemiş diyar buldum, açık yolları
Haritaya girdi evren, bir kaç belleğe
Yürümeye gerek yokmuş, çek ayakları

Durmaya kalırsa zihin, durursa bakış,
Zaman durur, madde durur, durur tüm akış
filmden bir kare ölüm, bir kare doğum,
Zaman dediğin nedir ki, zihinde o yorum.

​Saatlerin tıkırtısı bir kandırmaca
Yaşlanan bütün varlıklar birer kurmaca
Gölge düşer yaprak düşer güneşte düşer
Zamana mahkum edilen insan bulmaca