Zaman Gemisi Şiiri - Ömer Tekirdag

Bir zaman gemisi
denizi sevgi aşk muhabbet, yükü sevda semadan bakınca.
Bir gölge teknesi
Nâmütenahi atıklar mirası devreder
Dib-i deryadan bakınca
yola ram olmuş...
köpürür dalgalar biri birine vurur
sadece için için dökülen gözyaşları
Elemle beslenmiş ve kederle
Takdire boyun bükmüş
Elleri yazmış alnına
nakış nakış su üstüne
Sinmiş bir isden mürekkeb
Yıllara bir damga bir mühür
Bir rahle-i tedrisat terbiyesi dairesi içinde devr eder durur
Kimini keder kimini kader vurur
Vurdukça derinden fışkırır bir huzur
O'ndan geldik O'na varır şuur
Kursağında öğütünce iş O vakit adı insan olur
Durum; Havf-ü Reca,
Polarizasyon; Ümit,
Method; Mücadele ve Mücahede,
Haletü-r Ruh; Sergüzeşt.
Su üstünde bir patika
Hedefi net kara ise çok uzakta
Kimdi senden önce gidenler
Gelenler desen ardından ne kadar uzakta
Bir yol var gidilen bir de dönülen
Rengini almış derya arınmış nefsinin siyah duvarlarından
Biriken o isin mavi yansımasından
Biz kırmızı görürüz o ise mavidir
Yollar su üstünde çizik çizik bellidir övün
Ya gitmeyi bilirsin ya da dönmeyi
Uzak dediğin gün kısacık bir andır gördüğün
Suda görünce yansımış suretini işte o vakit insan olur
Tanımış bilmiş olur görmüş yaşamış olur.
Adı ihtiyar olur

24-01-2026