Zaman Şiiri - Burak Göç

Zaman; havadan kan koklayan hırçın kedi
Acıklı komedya, nükteli trajedi
Sisleri dinleyen buğu camlardan aksediyor
Varlığı hayati olan ölmekten bahsediyor
Siyah ve beyaz fareler kemirirken dalını
Şeridini, sergisini ihtirasla kaşırken
Ölmekten bahsediyor, zamana yük olan
Zamanı sırtında taşırken
Ne tutam har, ne miktar nur gerek
Zamana karşı kadim bir onur gerek
Yürüdükçe büyüyen dev bir sarsıntı bazen
Durdukça tüketen ağır bir niyet gerek
Fidanlarla elinde nokta nokta an akar
Kimi zaman, zamana eser miktar kan akar
Matemle, toyla, hüzün ve coşkuyla
İnsana zaman, zamana insan akar
Yük olan ve yük alan;
Zaman/ İnsan