Nasıl bir hasret hüzün bu çıldırtan
İtilmişim sensiz, dipsiz kör kuyulara
Sensizlikle yoğrulmuş gecem de
Düşündükçe seni, eğilir zaman
Çıkış yolları arar bedenim ruhum
Umutlarımın duvarları çatlar, yıkılır
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta