Hüznümün boyutu ölçülmez artık,
Gözüme bakıp da anlamalısın.
Pabuçlar dağıldı, elbise yırtık,
Yüzüme bakıp da anlamalısın.
Nefesim kesildi, sesim kısıldı,
Annesi ders çalıştırırken
Çocuklar neler hisseder bilemiyorum
Ama
Çocukken bütün ev halkı
Beraber başladığımız
Yemekleri çok özlüyorum
Anlamsız değil
Ayaklarımın beni
Bu sokağa çekişi
Anlamsız değil
İkindi vaktini beklemem
Sen ada vapurunun sesiyle
Şehrin Rengârenk ışıkları…
Birbirinden pahalı
Binaları, arabaları…
Başımız döndü.
Bu tepeye kim koymuştu bizi,
Niye bekliyoruz?
Sıyrılmış kılıç,
Namlunun ucu,
Barut kokusu,
Masanın üstü tozlu,
Ve camlar kırık,
Devrilmiş vazodan dağılan
Dağların gözyaşı
Ve serin esintisi
Biz vadinin çocuklarına
Tedirginlik getirir
Oysa dağların sevgisidir
Gözyaşı ve esinti
Etrafa bakma,
Her şey sahte.
Methiyeler laf olsun diye,
Hatır sormalar adetten,
Şimdi her şey başarı,
Her şeye usulden alkış…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!