Yüzyıllık Hasret Şiiri - Ayhan Yaymaz

Zamanın tozlu raflarında bir fırtınadır koptu
Mürekkebim asırlardır aynı yaradan kanar.
Hangi harfe dokunsam, ucu sana dokunuyor
Soluğumun dindiği yerde, adın bir kor gibi yanar.

​Her yazdığım Sanadır
Alfabenin sustuğu, kelimelerin bittiği o yerde
Göğsümde çırpınan bu isyan, kalemimdeki bu feryat,
Faili meçhul bir sevdanın, ezelden gelen şahididir.

Duyanlar şaşırır bu yangına, bu dinmeyen sızıya;
Bilmezler ki her satır, senin gizli coğrafyandır.
​Güneşin doğudan kovulduğu o ilk sabahtan beri,
Toprağın suya, gecenin şafağa sustuğu yerden

Yüzyıllardır seni arıyorum ben.
Kervanlar geçti içimden, şehirler yıkıldı, devirler kapandı
Ben bir tek senin izini sürdüğüm o kutsal yolda yaşlandım.

​Ateşin içinde soğuktan titreyen bir ruhun sesidir bu,
Varlığıyla yokluğunu bir kılan, o tek makama..
Şimdi sussun tüm diller, sadece bu hasret konuşsun
Çünkü bu kalem, senin sustuğun yerden dünyaya haykırıyor.