Yüzsüzlük Şiiri - Kemal Tekir

Yüzsüzlük

Yolsuzluk,yolsuzlukla,
yasaklarla,
Mücadele edeceğiz diyerek.
İktidara gelenlere bak hele.
Var mı mücadele,hani müdahale.

Ayaklar baş başlar ayak olunca,
Söylemler kaldı hep kağıt üstünde,
Çıkarlar herşeyin geçti önüne.
Belli değil kimin eli cebimizde.

Çıkar çevreleri girmiş kol kola,
Vermişler el ele hep ittifakla.
Yolsuzluklar günden güne artmakta,
Halkımız giderek yoksullaşmakta.

Sömürgen, asalaklar, talancılar,
Hepsi köşe başlarını tutmuşlar.
Yaptıkları yanlarına kalır kar,
Soyuyorlar halkı fonuna kadar.

Yüzleri kızarmaz, utanmaz bunlar,
Milletin hakkına göz diken onlar.
Kul hakkını yiyip, hak hukuk derler,
Bir de çıkıp ahkâm keser yüzsüzler.

İhaleler döner aynı çevrede,
Kayırma kol gezer devlet işinde.
Liyakat aranmaz, torpil geçerde,
Hak eden dışarı, yandaş içeride.

Halkın alın teri, emeği, vergisi,
Bir avuç kişinin olmuş sermayesi.
Zengin daha zengin, yoksul daha yoksul,
Adalet nerede, var mı dengesi?

Yüzsüzlük diz boyu, ar damarı çatlak,
Vicdanları susmuş, çıkarlar ortak.
Haksızlığa karşı susan da ortak,
Zulme sessiz kalan olur mu masum?

Ama bu devran böyle gitmez elbet,
Gün gelir sorulur hesabı elbet.
Halk uyanınca, bilinçlenince,
Karanlık dağılır, doğar adalet.

Ne makamlar ne de servet ebedi
Dünya dediğin bir imtihan yeri.
Hakkıyla kazanan başı dik gezer,
Haksızın serveti yük olur geri.

Ey yüzsüzler, yeter kendinize gelin,
Beytül maldan ellerinizi çekin.
Biraz da,Halka,hak ka hizmet edin,
Kul hakkını domuz gibi yemeyin

Yolsuzluk, yasaklar, yoksulluk bitsin,
Yüzsüzlük yerine vicdan yeşersin.
Halkçı, hakça düzen inşa edilsin,
Hak, hukuk, adalet yerine gelsin.

Kemal Tekir
Halkın sesi