Yuva Şiiri - Sabit Süreyya Sirer

Bir yuva aradım yıllarca.
Bazen bir çift gözde,
bazen bir sesin sıcaklığında,
bazen de kapısı hiç kapanmasın istediğim
bir evin içinde...

Yuvayı bulursam
bütün yolların biteceğini sandım.
Bir insan beni anlarsa
içimdeki bütün düğümlerin çözüleceğini,
bir insan beni severse
bütün eksiklerimin tamamlanacağını...

Meğer yuva,
insanın kendisini bıraktığı yer değilmiş.
Kendisini saklamak zorunda kalmadığı yermiş.

Yanında susabildiğin,
ama sessizliğinle cezalandırılmadığın...
Konuşabildiğin,
ama her kelimeni savunmak zorunda kalmadığın...

Birlikteyken kendi rengini kaybetmediğin,
ayrıyken ortak ışığı unutmadığın...

Sana yaslanırken
kendi ayaklarının üzerinde durabildiğin,
seninle yürürken
kendi yolunu da görebildiğin...

İşte ben böyle bir yuva istiyorum.

Beni tamamlamanı değil,
kendimi daha iyi tanımama eşlik etmeni.
Bana yol göstermen değil,
yolumu kaybettiğimde yanımda durmanı.

Ben de sana bunu verebileyim istiyorum.
Seni kendime benzetmeden sevebileyim.
Korkularımı senin omuzlarına bırakmadan
onlarla yüzleşebileyim.

Çünkü iki insan
birbirinin eksik parçaları olmak zorunda değil.
İki ayrı bütün,
birbirine yer açmayı öğrenebilir.

Belki yuva dediğimiz şey
aynı kapıdan girmek değil,
aynı gökyüzünün altında
birbirine özgürlük bırakabilmektir.

Bir gün kapıyı çalarsan
sana kusursuz bir ev vaat etmeyeceğim.
Geçmişim var, izlerim var,
hâlâ öğrenmem gereken şeyler var.

Ama sana dürüst bir kalp,
açık bir kapı
ve birlikte emek verebileceğimiz
bir hayat sunmak isterim.

Gelirsen sevinirim.
Gelmezsen de sana ait olan kararı
sevginin önüne koymam.

Çünkü artık biliyorum:
Yuva, birinin beni kurtarmasını beklediğim yer değil;
iki insanın birbirini incitmemek için
özen gösterdiği,
incittiklerinde onarmayı öğrendiği,
özgürce kalmayı seçtiği yerdir.

Ve ben,
önce kendi içimde
böyle bir yuva kurmak istiyorum.