Yusuf Tuna Şiirleri - Şair Yusuf Tuna

Her tarafta bilgili alimlerden insan var,
Yeryüzü ibretli ders veren hayatla dolu.
Kullar yaşadığı hayata ar etmeli ar,
Yeryüzü ibretli ders veren hayatla dolu.

Düşünce gelişir zaman ile şekil alır,

Ha bu devran hep böyle gitmez,
Yeryüzünde bozguncu olmayın.
Ara bozanı Allah affetmez,
Yeryüzünde bozguncu olmayın.

Bozguncunun iblistir başı,

Sevgililer gününe nisbet olsun,
Yarin yollarına gül döküyorum.
İnsanlar benim sevdiğimi bilsin,
Yarin yollarına gül döküyorum.

Resmine bakarak hayale daldım,

Mutlak aşka kapıldı gönlüm benim,
Yandım Allahım aşkın ile yandım.
Aşkının ateşiyle yanar canım,
Yandım Allahım aşkın ile yandım.

Bu aşk bende sizler sanmayın yeni,

Dağlar yeşerir kırlar şekil alır,
Baktığı zaman insan hayran kalır.
Bahar gelince hayat başka olur,
Havada kelebekler uçar gider.

Dağ başında kozak yapınca küyner,

Develeri sürmüş elinde asa,
Yemen çöllerinde Veysel Karani.
Anası ağlayıp çekmesin tasa,
Yemen çöllerinde Veysel Karani.

Herkes onu sanır dünyada deli,

Gönüllerde sevgi yürekte iman,
Yeni bir ruhla fethedelim yurdu.
Kimsenin kalbi kırılmasın aman,
Yeni bir ruhla fethedelim yurdu.

Bu milletin işine yarayalım,

Baharda Yörük obasına varıp,
Çadırı söküp,kilimleri dürüp.
Katar katar develere yük sarıp,
Yaylaya göçüp gitmeyi özledim.

Elime güzelce bir kaval alıp,

Torosların başına şöyle çıkıp,
Etrafa bakıp süzmesi hoş olur.
Yörük gibi ayağa çarık çekip,
Severek gezip tozması hoş olur.

İnsan zevk alır görünce oradan,

Gönlümüz toprağa yakın olmalı,
Ten ile özümüz topraktır bizim.
Aslını insan topraktan bilmeli,
Ten ile özümüz topraktır bizim.

Önce ruh yaratılıp sıra oldu,