Yürüyorum Durmadan Şiiri - Andelip Mehmet

Kimse bilmez halimi, her gün sönen umutla,
Aldığım nefesleri, veriyorum durmadan.
Mahşerin eşiğinde, aldığım her komutla,
Bu hayatın sonuna, yürüyorum durmadan.

Uyutulmuş hakikat, ninni oldu kulakta,
İman bitti pazarda, küfür sözler sokakta,
İsyanlar bohçalanıp, rafa kalkmış şafakta,
Zamanı hep geriye sarıyorum durmadan.

Aldığım bu nefesler, boynumu büker oldu,
Günahlar omuzuma, dağ gibi çöker oldu,
Merhamet gönlümüzden, sessizce akar oldu,
Nefsimle yüzleşmeyi, arıyorum durmadan.

Bir asrın enkazına, umutları gömdüm hep,
Karanlıkta bekleyip, adaleti umdum hep,
Yapılan zulümlere, gözlerimi yumdum hep,
Başımı taş duvara, vuruyorum durmadan.

Bazen Mecnun olurdum, çöllerde yara gibi
Bazen Ferhat olurdum, dağlarda sıra gibi
Bülbülün feryadıyla yanarken çıra gibi
Hasreti ilmek ilmek, örüyorum durmadan.

Kula kulluk ziyandı, suskunluğun içinde,
Sözler dua olurdu, karanlığın içinde,
Dualarım son bulur, sensizliğin içinde,
Zihnimdeki soruyu, soruyorum durmadan.

Güldüm desem aynalar, hep yüzüme tükürür,
Günahlarım kalbime, vurulan bir mühürdür,
Hayat denen bu dünya, içten içe küfürdür,
Yokluğun kapısından, giriyorum durmadan.

Hatıralar gözümde yağmur gibi birikti,
Kuru toprağa düşen, her damlası buraktı,
Yarım kalmış dualar, sanki gökten ıraktı,
Rahmetin gölgesini görüyorum durmadan.

Dizlerimde uyuttum, bu sevdanın rengini,
Geldiğin günden beri, aramıştım dengini,
Kara bahtım görürken, aşıkların fendini,
Ruhumdan sonsuzluğa, eriyorum durmadan.

...andelip...