Yürüyorum Şiiri - Zeki Kaymakcı

Bütün küslüklerim bu gece bitti
Belli ki ölüme yürüyorum ben
Kalmadı umudum hepsi de yitti
Dünyada yaşarken çürüyorum ben

Gezdim gök kubbenin yedi katını
Batırdım feleğin köhne yatını
Dizginsiz eyersiz hayat atını
Meçhulden meçhule sürüyorum ben

Kim yanımda kimler karşı duruyor
Hep arkamdan hangi dostum vuruyor
Yüze gülüp kimler tuzak kuruyor
Gözlerim kör değil görüyorum ben

Düz yol ettim felek senin dağını
Viran buldum cennet ettim bağını
Alın yazım yazmaz kader ağını
Kendi ellerimle örüyorum ben

Yarım asır çile çektim ağladım
Kalpteki yarayı yaktım dağladım
Nehir oldum Irmak oldum çağladım
Yeniden bir dünya kuruyorum ben

Düşmanıma bile gülüyor yüzüm
Anladım kin tutmak değilmiş çözüm
Nasıl da değiştim bak iki gözüm
Silah değil sözle vuruyorum ben

Damlıyor mürekkep ağlıyor kağıt
Şiirler sevdaya yakıyor ağıt
Bırak toplamayı kalemim dağıt
Çaresiz kendimi yoruyorum ben

Çağlayan yüreğim durulmaz taşkın
Görenler ağlıyor duyanlar şaşkın
Vicdanı kaldı mı bu büyük aşkın
Bilen var mı diye soruyorum ben