Yurt Şiiri - Yücel Özkü

YURT
Gök Tengri göğünü gerdi başıma
Yer bir at sırtı, çağlar önümde
Demir dağlar erir düştü aşıma
Ateşle doğduk bozkır hükmünde

Bozkurt indi gecenin bağrından
Gözünde yol var, dişinde antı
İz sürdük törenin sert çağrından
Rüzgâr bile öğrenirdi adı

Han buyruğu gökten inerdi dik
Umay beklerdi beşikte canı
Mavi sancak göğe asılıp
Yıldızla ay bağladı zamanı

Ben de vardım o eski çağ içinde
Atım yele, kaderim rüzgâr
Yanımda bir dişi alp seçkince
Bakışı şimşek, sözü karar

Çıplak atla çıktık akınlara
Ok duaydı, kılıç bir söz
Toprağa düşen her adımda
Bir destan büyürdü sessiz öz

Şimdi kim bilir hangi kat gökte
Hangi ateş başında durur
Kımız köpüğünde anar mı beni
Adımı rüzgâra sorar mı gurur

Yurt durur hâlâ göğün direği
Türk’ün yazgısı, törenin özü
Kopuzda titrer ataların sesi
Bitmez bu destan, sürer sözü

Yücel ÖZKÜ
21 Ocak 2026/17:34