Yoruldum artık w Şiiri - İbrahim Kaval

Yoruldum Artık...

Gözün aydın, başardın; kopardın koca bir ömrü yerinden.
Taşıyamayacağım kadar ağır ihanetlerinle,
Beni bu enkazın altında bıraktığın için...
Yoruldum artık.

Her gece hıçkırıklarım boğazımda düğümlenirken,
Sesim çıkmasın diye dişlerimi sıkıp,
Kendi gözyaşlarım da boğulmaktan...
Yoruldum artık.

Ben yokum, sen kendin yaşa,
O kurduğun yalan dünyada,
Şimdi tek bir dileğim var:
Adının geçtiği her gün, her an,
Silinsin aklımdan,
Hiç tanışmamış gibi, hiç dokunmamış gibi...
Çünkü seni düşünmekten,
Üzülmekten, gözyaşı dökmekten,
Yoruldum artık.

Bambaşka bir hayat, bambaşka bir nefes istiyorum.
Sana harcadığım o koca sevgi bitti,
Boşluğa kurduğum o hayaller bitti.
İçimde sana yanan ne varsa,
Söndürdüm artık umut ışıklarını,
Karanlığa mahkum ettim seni.
Seni sevmek gibi bir hatayı bir daha yapmayacak kadar
Yoruldum artık.

Şimdi git; ama unutma...
Yastığıma düşen her damlanın,
Çaldığın her hayalin hesabını mahşere bıraktım.
Hesabını veremeyeceğin o gözyaşlarında boğulurken hatırla beni.

"İBRAHİM_KAVAL"20.05.24