Yoruldum Ama Vazgeçmedim Şiiri - Hamit Atay

Yoruldum Ama Vazgeçmedim

Yoruldum,
bunu inkâr etmiyorum artık.
Her güçlü duruşun altında
bir çökmüşlük sakladım,
her “iyiyim” dediğimde
kendimden biraz daha vazgeçtim.

Kimseye anlatmadım içimde olanı,
çünkü herkes dinler gibi yaptı,
anlayan olmadı.
İnsan en çok da
anlatamadıklarından yoruluyor,
en derin yaralar
sessiz açılıyor.

Biriktirdim…
suskunluk biriktirdim,
yarım kalan cümleler,
ertelenmiş hayaller,
gelmeyeceğini bildiğim halde
beklediğim insanlar…
Hepsi içimde
ağır bir sandık gibi duruyor.

Sevdim,
ama hep eksik sevdim sandılar,
oysa ben
kendimden vererek sevdim.
Giderken ardına bakmayanlara
arkamdan ağlamadım,
çünkü giden zaten
çoktan gitmişti.

Geceyle dost oldum,
uykusuzluğa alıştım,
yıldızlara derdimi anlatırken
kendimle yüzleştim.
Bazı geceler
kalbimle kavga ettim,
“Bu kadar da saf olunmaz”
dedim kendime.

Kırıldım,
ama kin tutmadım.
Çünkü kin
taşıyana ağır geliyor.
Ben yüklerimi seçtim,
acı kaldı,
nefret gitti.

Bir zamanlar
“hep” dediğim şeyler vardı,
şimdi “olursa” diyorum.
Hayat beni büyüttü belki,
ama çocuk yanımı
erken yordu.

Herkes güçlü sanıyor beni,
çünkü düşerken kimse görmedi.
Ayağa kalktığım anlara
şahit oldular sadece.
Oysa ben
kaç kere parçalandım,
bir bilseler…

Yine de vazgeçmedim,
hayattan değil,
insandan değil,
kendimden hiç vazgeçmedim.
Kalbim kırık olabilir
ama hâlâ atıyor,
demek ki
umut bir yerlerde saklı.

Bir gün sorarlarsa
“Nasıl dayandın?” diye,
gülümserim.
Çünkü insan
en çok mecbur kalınca
güçlü oluyor.

Ve şunu da yazıyorum buraya:
Ben iyileşmedim belki,
ama pes de etmedim.
Yaralarım benimle,
ama ben de
hâlâ buradayım.
Hamit Atay