Yörük Güzeli Şiiri - Baki Ortak

Yörük güzeli,,,,
Dağ seni anlatırken sesi titrer,
rüzgâr bile adını söylerken
yavaşlar.
Sen bir yoldan fazlasısın,
geçip giden değil
içimde kalan…

Gözlerin
gecenin en derin yerinde
yakılmış bir ateş gibi.
Bakınca ısınırım,
bakınca yanarım.
Saçların omuzlarına değil,
yüreğime dökülür.

Ben seni
bir yayla sabahında sevdim;
henüz güneş doğmamışken,
çiğ düşmüşken toprağa.
Masumdun,
ama güçlüydün.
Susardın,
ama dağları susturacak kadar.

Ve sevda
bir an heceye sığar:

Gönlüm düştü kara teline
Yol uzandı sensizliğe
Dağlar şahit bu sevdaya
Adın düştü her dile
Yörük güzeli.

Sonra yine serbest kalır yüreğim,
çünkü seni sayıya vuramam.
Sen göçtün mü
ardında boşluk değil
özlem bırakırsın.

Bir çadır dumanı gibi
tütüyorsun içimde.
Ne zaman adını ansam
gece uzar,
yıldızlar çoğalır.

Sen
ayağını bastığın yeri vatan,
baktığın yeri umut edersin.
Ben
sana bakmayı
ibadet bilirim.

Yine diz tutar gönül:

Saçın rüzgâr, ben savrulan
Sevdan ateş, ben kavrulan
Gurbet düştü payımıza
Hasret ile yoğrulan
Yörük güzeli.

Ey dağın gelini,
ey göğün emaneti…
Gülüşün bir obayı güldürür,
suskunluğun
bir ömrü ağlatır.

Ben seni
yalnız sevmiyorum,
ben seni bekliyorum.
Bir gün dönersin diye değil,
hiç gitmedin diye…

Adını
taşa yazsam silinir,
göğe yazsam uzak.
O yüzden
yüreğime kazıdım.

Ve sevda
bir kez daha hece olur:

Çadır kurdum düşlerime
Yol verdim gözlerime
Bir bakışın aldı beni
Sana verdim kendimi
Yörük güzeli.

Artık sözler yorulur,
ama sevda yorulmaz.
Gece iner,
ama içimdeki ateş
sönmez.

Bil ki
bu şiir bitse de
bu sevda bitmez.
Ben adını söylemem,
dağlar söyler.
Ben susarım,
yüreğim anlatır.

Son hece,
son sızı:

Dağlar yazdı kaderimi
Yollara serdim ömrümü
Bir bakışın aldı beni
Sana verdim yüreğimi
Yörük güzeli.

Ve şimdi…
Bu sevdanın altına
bir imza değil,
bir ömür bırakıyorum:

Kul Ortak
Sevdayı dağdan öğrenen,
Yörük güzeline
susarak yanan.

KUL ORTAK