Yorgunum Şiiri - Emre Işık Erener

Yorgunum
İçtiğim sudan, yediğim yemekten
Oysa benim vehmimde bulmuştum seni
Tenime vuran şu soğuk lodos rüzgarı
Karanlığında kaybolduğum İstanbul'un girift sokakları

Yorgunum
Yüzüme vurulmasından hatalarımın
Bir annenin evlat sevgisi gibiydi bu sefer
Öylesine pak ve öylesine yürekten
Utandırıldım erkekliğimden

Yorgunum
İçine doğduğum çağın sahteliğinden
Katran gibi, zift gibi bir hava soluyorum
Nefes alamıyorum, boğuluyorum
Benliğimi kaybettim
Her geçen gün biraz daha ölüyorum