Yorgunum Şiiri - Meryem Keskin

Yorgunum, Çok Yorgunum.
Yüreğim göç mevsiminde.
Her gelen bir çizik attı kalbime.
Dostmuş, akrabaymış, arkadaşmış…
Yalan tabii, yalan;
Herkes çıkarı için seninle.

Koca koca dağlar yıkıldı üzerime.
O yıkıntıda kalan yine ben oldum.
Umutlarım, hayallerim oldu.
Şu olmaz olası merhametim ve inancım
Yine beni yanlış duraklarda bıraktı.

Bak, yine bir yol ayrımındayım.
Sağım yalan, solum yalnızlık.
Ardımda kalan vefasızlık.
Bak, yok işte karşıma çıkıp
Karanlığıma bir mum yakan.
Dayan diyorum yüreğim, dayan.
Bu da geçer, aldırma.

Yorgunum, çok yorgunum.
Gülmeyi unutmuş aynalardaki yüzüm.
Dünün çaresizliği, bugünün yalnızlığı…
Yine yüreğimi yakıyor hüzün akşamları.
Gelenler hep misafir,
Gidenlerse hep umut tüccarları.

Kimse anlamadı yüreğimdeki yalnızlığı.
Oysa gülüşümden bile,
Gözyaşı akardı.
Yüreğimde kanayan yaram, bilmiyorum,
Bir gün kabuk tutar mı?

Annemin elleri okşasaydı yaralarımı,
Silseydi gözyaşlarımı.
Sarılsaydı ve “Topla kendini, kaldır başını.” deseydi.
Kucağıma sığın, deseydi.
Kollarının arası mezarım olsaydı,
Sadece annem kalsaydı yanımda.
Dayan diyorum yüreğim, dayan.
Bu da geçer, aldırma.

Yorgunum, çok yorgunum.
Dinlenmek istiyor göz kapaklarım.
Kapanmak istiyor sonsuz bir uykuya.
Cevapsız sorular sıralanmış
Aklımın çaprazlarına.
Beni hatırlatan bir anı bırakmak
İsterdim sana.

Susmanın edebini mesela,
Ya da sadakatin asaletini.
Sevginin en mükemmel hâlini ya da…
Bir anı bırakmak isterdim sana.
Sen… Sen hiç anlamasan da.

Bir de ne var biliyormusun?
“Gidiyorum.” dediğin o gün var ya…
Ben susup kalmıştım, sen yürüyüp
Kaybolmuştun.
Aslında gitmek için gelmek gerek değil mi?
Bizde gitmek diye bir şey olmamış ki.
Sen hiç gelmedin ki bana, hiç gelmedin.
Sadece geçerken bir selam verdin.
“Ve aleyküm selam.” dedim sana,
Ve aleyküm selam…

“Bu da geçer.” diyorum, yüreğim.
Bu da geçer, aldırma.

Meryem Keskin.
Kaleme alınış tarihi. 27.09.2019