Yorgunsun

‎Yorgunsun…
‎ama kimse görmüyor içindeki kırık saatleri,
‎her tik takta biraz daha eksildiğini.
‎Omuzlarında bir şehir taşıyorsun,
‎sokakları sessiz, ışıkları sönük,
‎herkes geçip gidiyor içinden
‎ama kimse durup bakmıyor sana.
‎Gülüyorsun bazen,
‎öyle öğrenmişsin çünkü;
‎insan en çok da gülerken saklar
‎içindeki çöküşü.
‎Bir “iyiyim” diyorsun,
‎dilin alışmış o yalana,
‎oysa geceler biliyor gerçeği
‎yastığın, sessizliğini nasıl dinlediğini.
‎Kalbin yorulmuş artık,
‎sevmekten değil sadece…
‎anlaşılmamaktan,
‎hep güçlü görünmek zorunda kalmaktan.
‎Ve en çok da
‎yanında olanların
‎seni hiç gerçekten görmemesinden.
‎Yorgunsun…
‎ama dinlenmek değil derdin,
‎birinin gelip
‎“seni görüyorum” demesini bekliyorsun sadece.
‎Belki de bu yüzden
‎kimseye anlatmıyorsun kendini,
‎çünkü anlatsan da
‎yarım kalacak cümlelerin,
‎bir yerinden yine “geçer” diyecekler.
‎
‎Oysa bazı şeyler geçmiyor…
‎sadece insan alışıyor
‎içinde taşıdığı ağırlığa.
‎
‎Sen de alıştın belki
‎geceleri düşünmeye,
‎sabahları hiçbir şey olmamış gibi kalkmaya,
‎kalabalıkların içinde
‎kendi sessizliğine sığınmaya.
‎
‎Bazen bir ses duymak istiyorsun,
‎öyle büyük sözler değil…
‎“Buradayım.” desin biri,
‎“Anlatmak zorunda değilsin,
‎istersen sadece susalım.”
‎
‎Çünkü senin ihtiyacın
‎kırıklarını onaracak bir el değil belki,
‎kırık olduğunu fark edecek
‎bir çift göz.
‎
‎Birinin sana bakıp
‎gülüşünün ardındaki hüznü,
‎“iyiyim” dediğin yerdeki
‎sessiz çığlığı anlayabilmesi…
‎
‎Ve belki ilk defa
‎güçlü olmak zorunda kalmadan
‎yaslanabilmek bir omuza.

‎Sen hep başkalarının yarasını sardın,
‎kendi yaralarını
‎kimse görmesin diye sakladın.
‎Herkese yetiştin de
‎kendine bir türlü yetişemedin.
‎Şimdi biraz dur…
‎Dünyayı sırtından indir,
‎her şeyi bugün çözmek zorunda değilsin.
‎Bırak bazı sorular cevapsız kalsın,
‎bazı insanlar eksik kalsın hayatında.
‎Çünkü sen eksik değilsin.
‎Sadece çok yoruldun.
‎Ve unutma;
‎her gece sonsuza kadar sürmez.
‎Karanlık, ne kadar uzun olursa olsun
‎bir sabaha yenilir.
‎Belki bugün değil,
‎belki yarın da değil…
‎Ama bir gün
‎birisi çıkacak karşına
‎ve senden hiçbir şey istemeden
‎yanında duracak.
‎Sen anlatmadan anlayacak,
‎gülüşüne aldanmayacak,
‎sessizliğinden korkmayacak.
‎Ve o gün
‎ilk kez fark edeceksin:
‎Meğer senin ihtiyacın
‎kurtarılmak değilmiş…
‎Sadece
‎kendin olabildiğin bir yerde
‎“Burada güvendesin.”
‎diyen bir kalpmış
‎O zamana kadar
‎kendine biraz merhamet et.‎
‎Çünkü herkes seni anlamasa da
‎sen kendini yarı yolda bırakma.
‎Yorgunsun…
‎Evet.
‎Ama hâlâ buradasın.
‎Ve bazen
‎yeniden başlamak için
‎insanın ihtiyacı olan tek şey
‎bir nefes kadar küçük,
‎bir umut kadar sessiz
‎bir “devam et” cümlesidir.