Yorgun Zaman Şiiri - İlker Agcakoyunlu

Güneşin henüz değmediği o soğuk eşikte,
Kendi sesimden başka kimsem yok bu sessizlikte.
Biriktirdiğim ne varsa avuçlarımın içinde,
Hepsi birer birer savruluyor rüzgarın nefesinde.

​Zaman, durmaksızın akan dilsiz bir nehir,
Yüzümde bıraktığı çizgiler, anılardan bir şehir.
Ne bir liman arıyorum ne de bir dönüş yolu,
Sadece içimde büyüyen o boşluk duygusuyla dolu.

​Adımlarımın izi siliniyor geçtiğim yollardan,
Kopuyorum ağır ağır, o eski dallardan.
Bir hesabım yok artık ne dille ne de sözle,
Bakıyorum dünyaya, sadece yorgun bir gözle.

​Bitip giden günün ardından bir hüzün değil bu,
Kendi kuyusunda boğulan bir yankının sonu.
Ne yangınlar kaldı geride ne de tüten bir duman,
Geriye sadece ben kaldım, her şeyi unutan