Yorgun Adımlar Şiiri - Hamit Atay

Yorgun Adımlar

Yollarda yorgunum, adımlarım ağır,
Her taş, her toprak, bana hikâye fısıldar.
Bir zamanlar sevinçle yürürdüm ben,
Şimdi yorgun adımlarla sürer hayat.

Rüzgâr eser, saçlarımı okşar,
Ama içimde fırtınalar kopar.
Bir adım atsam, bin hatıra gelir,
Geçmişin izleri düşer ayaklarıma.

Yorgun adımlar bazen durur, bekler,
Bir umut ışığı arar gecenin içinde.
Ama yol uzun, engeller bitmez,
Yine de devam eder insan, pes etmez.

Her adım bir hikâye, bir acı, bir sevinç,
Bazen sessizce ağlar, bazen gülümserim.
Ama unutma, yorgun adımlar bile,
Yeni yollar açar, yeni umutlar getirir.

Belki gözlerimde hüzün var biraz,
Belki yüreğimde kırık dökük izler.
Ama adımlarım ileriye bakar daima,
Çünkü yaşam, geri dönülmez bir nehir gibi.

Ve bilirim, her düşüş, her durak,
Beni daha güçlü kılar, daha bilinçli.
Yorgun adımlarım, sabırla yürür,
Ve sonunda huzuru bulur yolun sonunda.
Hamit Atay