Yorgun Şiiri - Bager Bey

Ne adım atacak takatim kaldı,
Ne de kimseyi sevecek dermanım.
Bütün güvenim yerle bir oldu,
Kalmadı aşka inancım.

​Kendi ayaklarımla musallaya koşasım var,
Gördüğüm her ağaca boynumu asasım var.
Göğüs kafesimi kırıp kalbimi yerinden sökesim var,
Azrail’e "hoş geldin" deyip gülerek ölesim var.

​Rüzgâra meydan okuyan küheylandım,
Bir gülüşe, bir çift göze kül oldum, yandım.
Ben de herkes gibi mutlu olurum sandım,
Bir hiç uğruna bir gençlik harcadım.

​Sevmek de neyin nesiymiş?
Onun bunun hevesiymiş.
Mecnun onca çöl gezmiş,
Leyla’nın derdi kesesiymiş