Yolun Sonu
Her yeri, her şeyi susturabiliyorum da
Bir tek kalbime söz geçiremiyorum şu ara.
Yürü diyor tek başına, bırak geride kalsın,
Anılar, hayat, yaşanan değil yaşanamayan,
Birer anı olarak kalması gereken her şey...
Ustam her elveda yeni bir başlangıçsa,
Neden ağlar insan her elveda diyene?
Her başlangıç yine, yeniden duymaksa aynı kelimeyi,
Neden alışır insan, neden bile bile yürür aynı yolun sonuna?
Bitmeyen mutluluk resimlerde mi kalır sadece?
Biterse adı neden mutluluklar olur,
Artık gülümsetmeyen karelerde?
Sevgi her şeyin anahtarıymış da,
Keşke hayat da sadece sevgiden ibaret olabilse.
Mantığıyla sevemiyor ki insanoğlu,
Söz geçirsin kalbine,
Atıyor o da kendini bile bile ateşlere.
Atıyor da bir de acıtmadan yanmayı bilebilse..
Kabuk bağladıkça her yangının yarası,
Alışıyor insan yeniden sevmeye,
Yine aynı yolun sonuna seve seve yürümeye.
Gönül yürü diyorsa mecbursun, yürürsün de,
Neden hep elveda diyene? ...
Kayıt Tarihi : 25.6.2009 04:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!