Yolun Ortası Şiiri - Miray Nur Özçelik

yolun sonu mu, başı mı bilmiyorum.
bir yerde durdum, adını koyamadığım.
gitmekle kalmak arasında değilim artık;
sadece sensizlikle baş başayım.
bu da bir yer mi, emin değilim.
ama buradayım.
hiçliğimin tam ortasında duruyorum.
etrafımda ne duvar var ne ses,
sadece içimde yankılanan bir sen.
omzuma yaslandığında da nefes alamamıştım;
şimdi de alamıyorum.
aradaki tek fark,
o zaman nefessizlik bir sığınaktı,
şimdi bir boşluk.
ve ben hâlâ nefes almak istemiyorum.
çünkü aldığım her nefeste
biraz daha senden uzaklaşıyorum gibi.
seni özlemek istemiyorum.
seni hatırlamak da istemiyorum.
ama istememekle olmuyor bazı şeyler.
özleyecek kadar uzaklaşacak olmaktan nefret ediyorum.
hatırlayacak kadar unutacak olmaktan nefret ediyorum.
zamanın seni benden alıp
bana anı diye geri verecek olmasından nefret ediyorum.
senin bana hissettirdiklerinden nefret ediyorum.
bu kadar derin, bu kadar ağır olmasından.
bir bakışınla dünyayı susturup
sonra beni o sessizlikte tek başıma bırakabilmenden.
benim sana hissettiremediklerimden nefret ediyorum.
kelimelerin ucunda kalıp
sana ulaşamayan her şeyden.
eksik kaldığımı fark ettiğim her anda
biraz daha kendimden uzaklaşıyorum.
sensiz uyuyacak olmaktan nefret ediyorum.
geceyi sana anlatamayacak olmaktan.
sensiz uyanacak olmaktan nefret ediyorum.
gözlerimi açtığımda
dünyanın hâlâ dönüyor olmasına şaşırmaktan.
gün gelip seni başkasıyla görecek olmaktan nefret ediyorum.
bunu hayal ettiğimde
içimdeki bir şeyin sessizce kırılmasından.
ama yine de…
seni ve seni sen yapan o ruhun
en küçük zerresini bile sevmek istiyorum.
gözlerinin bana bakarken
kendini ele veren o parlayışını seviyorum.
kimseye göstermediğin yerlerden
bana açtığın o küçük pencereleri seviyorum.
beni içeri aldığın için değil,
orada kalmama izin verdiğin için.
seni seviyorum.
bunu büyük cümleler kurmadan da yapabiliyorum artık.
sessizce, bazen korkarak,
bazen sadece içimde tutarak.
seninle birlikte hayatıma girecek
her ihtimali istiyorum.
acıyı bile, eğer seninle geliyorsa.
dünyanın ekseni mi kayıyor?
bırak kaysın.
evim mi yanıyor?
yansın.
zaten sensizken
hiçbiri yerinde durmuyor.
hiçbiri sağlam değil.
sensiz kaymayacakmış gibi,
sensiz yanmayacakmış gibi davranmanın
bir anlamı yok.
madem yanacak,
seninle yansın.
hatta sen yak.
çünkü benim sensiz geçirdiğim
her salisede
dünyayı ateşe veresim geliyor
ve bunu durduracak
tek şey hâlâ sensin.ve bu en acısı:
sana kırgın değilim.
kızgın da değilim.
sadece kalbimin
hâlâ seni tanıyor olmasına
her gün biraz daha üzülüyorum.
adını duymadan irkiliyorum,
adını anmadan susuyorum.
geçmesi gereken şey geçmiyor,
çünkü içimde kalan şey
bitmeye yanaşmıyor.
seni affetmek kolay olurdu,
unutmak da belki.
ama kalbimin
senden vazgeçmeyi
bilmiyor olması
beni en çok yoran.