Yolun Adı Benim Şiiri - Hamit Atay

YOLUN ADI BENİM

Yoruldum artık başkalarının gölgesinde yaşamaktan,
Kendi adımlarımı aramaktan.
Yolun adı başkasıymış gibi yürüdüm çok uzun zaman,
Ama şimdi biliyorum…
Yolun adı benim.

Her adımda biraz daha ben oldum,
Her düşüşte biraz daha kalktım.
Dikenler battı ellerime,
Ama vazgeçmedim.
Çünkü yolumu seçtim,
Ve o yolun adı benim.

Kimse çizmiyor bu yolu artık,
Ne geçmişin gölgesi,
Ne başkalarının hayalleri,
Ne de korkuların zinciri.

Ben yürürken düşsem bile,
Yol hep önümde uzanıyor.
Ve ben biliyorum,
Yol yürünmek için vardır,
Yolun sonu değil,
Yolun kendisi önemlidir.

Benim yolum,
Kimi zaman sessiz,
Kimi zaman fırtınalı,
Ama hep gerçek.

Bazen yalnız,
Bazen kalabalıklar içinde,
Ama hep benimle.

Ve artık biliyorum:
Yolumu kaybetsem bile,
Dönmek için bir kapı var içimde.
O kapı kendime açılır,
Ve ben her seferinde biraz daha özgürüm.

Yolun adı benim…
Ve ben,
Her sabah kendime yeniden söz veriyorum:
Bu yol bitmez,
Ama ben her gün yeniden başlarım.

Çünkü yürümek,
Yaşamak demektir.
Ve ben,
Yolumun yürüyücüsüyüm artık.

Hamit Atay