Bir seher vakti düştüm yollara
Yolum düştü bir garip kasabaya
Pek mahzun bakışlıydı insanları
Hüzün kokuyordu sokakları
Birden usulca bir yağmur başladı
Sonra serin bir rüzgar yüzümü okşadı
Adım adım dolaşırken sokakları
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




evet dünü aslla unutmamali, onu gelecege mum yakip tutmali...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta