Yol uzun Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Yol uzun, ufukta kızıl bir duman,
Sessizce yürürüm, akarken zaman.

Sabahın nuruyla düştüm yollara,
Selam verdim geçen sessiz yıllara.

Çimenler üstünde inciler parlar,
Gönlüme huzurun sesini yollar.

Dağların ardında bir ışık yanar,
Gönlüm o ışığa hasretle bakar.

Turnalar göç eder mavi göklere,
Hayaller uzanır engin yerlere.

Yağmurlar toprağa umut ekerken,
Ben de yol alırım türkü söylerken.

Çınarın gölgesi düşer önüme,
Serinlik bırakır yorgun gönlüme.

Akşamın kızılı vurunca taşa,
Hatıralar konar sessizce başa.

Kimi gün karanlık iner dağlara,
Yine de yürürüm uzak çağlara.

Yokuşlar karşıma dikilse bile,
Yılmam, yol alırım tevekkül ile.

Ay doğar, gümüşten yollar uzanır,
Her adımda yeni bir sır uyanır.

Kapılar açılır dost selamıyla,
Yorgunluk dağılır bir yudum çayla.

Her menzil ardında başka menziller,
Yolcuya seslenir uzak sahiller.

Sonunda varırım beklenen yere,
Şükürle bakarım geçmiş günlere.

Kasapoğlu der ki: sürer bu sefer,
Umutla yürüyen her yolu geçer.