Yol Şiiri - Engin Akbaba

-yol-
eyersiz ve “ama”sız
kulsuz, nalsız, çuvalsız
kement atsan tutulmaz
çıra yaksan çırçıplak
vahşi bir kısraktı yol
dorukları inerken…

ne dizgin ne üzengi
sırtına bindirmez, atardı
kızlarderesi’nden hırçın
sadık suyu’ndan coşkun
çakır dikeni kadar gaylesiz
kav değişmiş yılan kadar hilesiz
kendi kavında yangındı yol
kınını kesmiş bıçak, taze yara kadar sıcak
başı boş koşardı vadiye doğru

kiraz kuşlarının şarkısında eğleşir, bayazıt çayı’ndan su içerdi
yorgun argın tırmanırdı cücük beli’ni
çıkardı gök bahçe’ye öğlenceyin
sere serpe uzanıp mor meşe gölgesinde
türkmen bir bulutla sevişirdi çoğu kez
(tozkoparan bir çığlık…)

alnını göğe dayayıp tütün sarardı…
tükürürdü dudağına yapışan öfkenin artığını
dumanını üflerdi tanrıya doğru
akça duman/ kımıltısız bir dua olur;
asılır kalırdı

uzak minarelerden
ikindiyi getirince serçeler
toplardı eteğini…
eteğinde
rüzgar sesi
yağmur sesi
yar sesi

akdağlar’a tırmanan
“alev” di yol
yedi renk
yedi yerden kundaklardı ormanı
kaç kere ayaklanırdı orman
kaç kere diklenirdi
içinde sığla, ladin, diş budak
içinde sarıçam, kızılçam, karaçam
ve başka niceleri…
içinde fırtınalar boranlar
homurtular, heyulalar,
gördüğü düşü hayra yoranlar
içinde geçmiş günler, birikmiş günahlar
iç geçirmeler, içi geçmeler, eğilip su içmeler
ıslıklar, küfürler, laf atmalar, dalga geçmeler

maviden kırmızıya
kırmızıdan sarıya
turuncuya, gelinciğe, arıya
kül rengine, karaya…
kaç dona girer, kaç suya soyunurdu
ırmaklarla kesişir
çeşmelerde eğleşirdi…
kaç ergenin düşü
kaç ihtiyarın pişmanlığı
kaç erkeğin ahı
gitmelerin şahı yol
hacıların allahı
hancıların eyvallahı yol…

geceleri koynuna alır eşkıyaları
sabahı ağlardı yol…

binip sırtına sırtına
aşsa dağları dağları
geçse yılları çağları
erkeklerin zihninde koca bir ‘keşke’ kalırdı
dillerde ‘kahbe’ydi yol

geçerdi dere, bucak
geçerdi konduları
geçerdi sokak sokak
bir meydana varır;
kendini asardı yol…