Yol Şiiri - Ersin İlhan

Yol yürüdüm, yüküm sendin,
Sen gidince yol ağırlaştı.
Ben büyüdüm sandım kendimi,
Meğer çocuk içimde ağlaştı.

Sözün azdı, sesin sakindi,
Ama dağ yerinden oynardı.
Bir susuşun vardı ki baba,
Gönlümde fırtına dururdu.

Elin değse omzuma,
Gece gündüz olurdu.
Şimdi omzum dünya taşıyor,
Ama kimse tutmuyor.

Akşam olur, kapı beklerim,
Gelsem mi dersin sanırım.
Kapı susar, ev daralır,
Hasretle konuşur duvarım.

Sabır dedin, sabrettim ben,
Ama sabır da seni sorar.
İçim yandı, ses etmedim,
Ateş susar mı, baba, kor var.