Yol Şiiri - Lokman Tarin

yolun
kıyısına
düştüm
bekle dedi
bekliyorum sadece
tutmak için gölgeni
ve üşüyor
kararıyorlar
yalnız salıntısında bir dal
bir rüzgar
ve asık yağmayan yağmur
uzaklığı eşlik edici

yol
ve kıyısı yorgunluk
su
ve suda ki
iz adına
büyüyen günaha
kusursuz ölüm antlarına
söyle
kimsin bende
söyle
niye ve neden

bu yüz
bir çiçeğin
bir çiçeğin boynu
sana kavuşma sundu
dile gelmeyen ne
fısılda
fısılda

bir gece var önümüzde
üşürsen daha koyu olacak
bir gece
içten içe dayatıyor ne bilinecekse
ve sıska yaprakların
kanat çırpışları
boyanan beyazı arıyor

günlerdir dal veren kesikler
yeşerdi işte
inanmasıda eşlik edici
yazık öylece geziniyor işte.