Yokluğun Şiiri - Ahmet Özet

Yaşamak mı diyorsun buna sevgilim,
Sensiz karanlık odamda yapayalnız düşünüyorum, Düşündükçe hayatın derinliklerine dalıp gidiyorum,
Ve daha da çıkmazlara giriyorum senin yokluğunda.
Gel artık sevgilim, kurtar beni bu sensizlikten,
Sarıl bana, ver kalbindeki büyük sevgini,
Dizlerinde yatayım, okşa saçlarımı,
Anlat bana beni sevdiğini, duygularını anlat.
Gözlerini ayırma gözlerimden,
Gir ruhumun derinliklerine,
Nefesinle beni çek içine, gülüşünle ısıt yüreğimi,
Gel artık sevgilim, kurtar beni bu yalnızlıktan
Bu akşam içim yine buruk, biliyor musun?
Ellerim daha da soğuk bu akşam,
Yoksun yanımda.
Yokluğun benim için ölüm, biliyor musun?
Canım sevgilim...