Yinede Yandı Gönlüm Şiiri - Hamit Atay

Yine de Yandı Gönlüm

Yine de yandı gönlüm be usta,
Söndürmeye çalıştığım her ateş,
Küllerini savururken bile
İçimi bir başka yerden tutuşturdu.

Ne rüzgâr dinledi sözümü,
Ne yağmur değdi yarama…
Gecenin en kör saatlerinde
Avuç içime sakladığım acılar

Birer birer kapıma dayandı.
Unut” dedim kendime,
Unutmak, dalgaların sesine karışan
Bir fısıltı kadar kolay sandım…

Oysa unuttukça çoğaldı izlerin,
Her adımım senin gölgene takılırken
Ben kendi yalnızlığımda büyüdüm.
Yine de yandı gönlüm…

Ne kadar kaçsam da,
Nereye saklansam da,
Bir kıvılcım hep buldu beni.
Bir şarkı çaldı uzaktan,

Ümit Besen’in bir sızısı gibi,
Cengiz Kurtoğlu’nun
Geceye bıraktığı bir ah gibi…
O eski yıllar koktu burnuma,

Gençliğimizin sigara dumanına karışan
Aşklar, kırgınlıklar, umutlar geldi.
Seni anlatan her şey
Gecenin koynunda filizlendi yeniden.

Bir bakmışım, suskun dudaklarımdan
Adının yarım hecesi düşmüş…
Bir bakmışım, kalbimde sakladığım sızı
Yine yolunu bularak gönlümü sarmış.
Ve anladım usta…

Sevda bir kere düşerse insanın içine,
Ne kadar küserse küssün,
Ne kadar yorulursa yorulsun,
Yeniden yanmanın yolunu bulurmuş.

Yine de yandı gönlüm,
Hem de eskisinden daha sessiz,
Daha derin,
Daha içten…
Ve şimdi, gecenin ortasında,
Bir tek ben kaldım kendime yoldaş.

Ateşi bastırmaya çalışırken
Alevlerine alışmış bir yürekle
Yine de sana anlatıyorum derdimi…
Çünkü bazı acılar vardır usta,
İçinde sakladıkça daha da büyür—
Ben büyüdükçe
Yine de yandı gönlüm…
Hamit Atay