Yıkıldım Be Usta Şiiri - Mustafa Alp

yıkıldım be usta,
hem de öyle böyle değil,
bir duvar gibi değil,
bir şehir gibi çöktüm içime.

sırtımda dağ taşıdım yıllarca,
kimse görmedi.
gülüşümün altında
çatlamış topraklar vardı.

dediler ki,
yürü.
orada umut var,
orada ekmek var,
orada insan büyür.

meğer orada
insan küçülürmüş usta.

sokakları kalabalık,
yürekleri ıssız bir memlekete düştük.
taşı toprağı değil,
yalanı altınmış meğer.
doğru söyledin mi
aç kalıyorsun.
dik durdun mu
yalnız kalıyorsun.

yıkıldım be usta.

bir selamın ağırlığı yok artık,
bir sözün değeri pul olmuş.
namus, pazarlık masasında,
vicdan, indirim reyonunda.
yeminler sabaha kadar sürmüyor,
aşklar akşam ezanına varmıyor.

gördüm usta,
dağ gibi adamları
eğilip bükülürken.
bozuk para gibi harcadılar
yılların emeğini.
bir imza,
bir torpil,
bir çıkar için.

biz ayak uyduramadık zamana,
zaman bizi ezdi geçti.
ne kirlenebildik onlar gibi,
ne temiz kalabildik eskisi gibi.

arada kaldık usta.
en çok da orada kırıldık.
bir çocuğun gözündeki ışığı
söndürdüler önce.
sonra aynaya baktık,
kendimizi tanıyamadık.

yorgun değilim sadece,
eksildim.
bir yanım hep memlekette kaldı,
bir yanım bu şehrin betonuna gömüldü.

sevdaya düştük bilinmez yollarda,
ama sevda da kirlenmiş meğer.
elini tuttuğun
yarın başkasına tutunuyor.
sadakat,
sözlükte unutulmuş bir kelime gibi.

yıkıldım be usta,
ama ağlayamadım bile.
çünkü burada
gözyaşı zayıflık sayılır.

güçlü görünmek zorundasın,
yanarken bile gülmek,
yutkunurken susmak zorundasın.

bir zamanlar onurum vardı.
sırtımı yasladığım,
şimdi duvarlar bile kaygan.
tutunacak yer arıyorum.

belki de mesele şehir değil usta,
belki mesele
insanın insana yabancılaşması.

bir gün
bu kalabalık dağılır mı?
bu kirli rüzgar diner mi?
yoksa biz mi tükeniriz önce?

bilmiyorum.

bildigim tek şey,
dağ gibi yüreğim
taş taş döküldü içime.

ama hala
küçük bir kor var küllerin altında.
belki yeniden yanar diye
üstünü örtmüyorum.

yıkıldım be usta.
ama
tam bitmedim henüz.