“Yetti Artık Yaptıkların!”
Yetti artık!
Sustum, yuttum, sineye çektim!
Senin her susuşuna bir mazeret uydurdum,
Her gidişine bir neden buldum!
Ama ben böyle sevilmeyi hak etmedim!
Ben mi çok sevdim?
Evet!
Kimseden esirgemediğim kalbimi
Senin ayaklarının altına serdim,
Ama sen —
Üzerinden geçerken bile teşekkür etmedin!
Yetti artık!
Ben adam gibi sevdim seni.
Çıkarsız, beklentisiz,
Yanındayken bile özleyerek...
Ama sen yokluğuma bile alıştın!
Varlığım sana yük olmuş meğer,
Bunu bile yüzüme söyleyemedin!
Ne zaman ağzını açsan
Susmamı bekledin...
Ben sustum.
Ama şimdi ben konuşuyorum!
Bu sefer sen susacaksın,
Çünkü bu defa söz sırası bende!
Ben sana sevgi verdim,
Sen bana şüphe sundun!
Ben güven inşa ettim,
Sen duvar ördün aramıza!
Ben göz göze gelmek isterken,
Sen sırt çevirdin her bakışıma!
Biliyor musun,
Ben kendimi değil,
Senin için kaybettiklerimi arıyorum artık.
Gülüşümü, hayallerimi,
İnancımı...
Ama yetti artık!
Bu defa seni değil,
Kendimi seçiyorum!
Bu defa senin sessizliğini değil,
Kendi sesimi dinliyorum!
Bu defa ne gidişine sitemim var,
Ne gelişine umudum!
Çünkü ben,
Sana rağmen yıkılmayan
O sağlam kalbimle ayaktayım hâlâ!
Ve bu ses,
Artık susan bir adamın değil —
Haykıran bir adamın sesi!
🖋️
Şiir Hamit Atay..07.07.1982
Hamit Atay
Kayıt Tarihi : 9.3.2026 10:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!