Yetim Bir Sevda Şiiri - Can Elıf

Sevdaydı sırtımı yasladığım duvar,
Meğer kumdanmış;
Bir rüzgâr esti,
Ben altında kaldım.

Varlığın bir bahar gibi uğrardı kalbime,
Yokluğun uzun bir kış oldu şimdi.
Sessizliğin kar gibi yağdı içime,
Üşümeyi öğrendim.

Gönlünün sılasında kalan bir Elif’tim;
Kökü sökülmüş bir ağaç gibi
Kendi toprağımı aradım.
Ne gönlüme sahip çıkabildim
Ne de sevmeyi bir yuva yapabildim.

Sevdasından kaçan bir adam var içimde,
Gölgesinden korkan bir güneş gibi.
Ben hangi kapıyı çalsam
Gece oldu yüzüme kapanan.

Yetimdi yüreğim, sevdasında dahi;
Kırık bir kuş kanadı gibi
Uçamadan düştüm sevdaya.

Belki kendi yetimliğimdendi yenilişim,
Belki sevdanın dik yokuşunda
Nefesi kesilen bir yolcuydum ben.

Gelsen mucize olurdu;
Amin diye göğe bıraktığım dualar
Şimdi suskun birer yıldız.

Söyle şimdi:
Gözler mi inkâr eder sevgiyi,
Yoksa rüyalar mı yalandı,
Söyle be adamım.