Yeter Ki Kal Şiiri - Sûzi Kalp

Kırıldın…
Haklıydın.
Bir anlık yaktım ikimizi,
Oysa ne sana kıymak isterdim
Ne de sesinin titreyen ucunu duymak böyle...

Gözlerim doldu,
İçimden taştın,
Bir özür yetmez ama
Yine de söyledim bin kere,
"Affet beni…" dedim,
İçim diz çökerek yalvardı sana.

Titredi ellerim,
Kalbim seni kaybetmenin eşiğinde çırpındı.
İlk kırgınlığımızdı bu,
İlk defa seni böyle uzak bildim,
Oysa ne zaman sen susarsan
Benim içimde kıyamet başlar.

Sana dokunmadan geçen her saniye
Bir ömür gibi yaktı içimi.
Sen bilmezsin belki,
Ama ben bu gece
Uyumadan seni bekleyeceğim,
Kalbim ellerinde,
Beni affet, diyerek…

Yeter ki sen kal,
Sesinle uyanayım bir sabaha daha,
Bakışında bulayım kendimi,
Unutayım o anı, o hatayı…
Sen gül, ben susayım… razıyım.

Affet beni sevgilim,
Sana yük ettiğim her kelime için,
Sustuğum yerlerde bile seni sevdiğim için…
Kalbin elimde,
Geri vermem,
Çünkü seninle atmayı çoktan öğrendi.

Bensiz geçen zamanın farkındayım,
Ama sensiz geçen bir an bile
Bana bin pişmanlık, bin yara...
Ne zaman ki gözlerin bana bakmaz,
İşte o zaman gerçekten kaybolurum hayatta.

Ve şimdi buradayım,
Kelimelerin en mahcubu hâlinde...
Boynum bükük,
Yalnızlık dizlerime çökmüş,
Senin susuşunu dinliyorum içimde.

Her şey sustu,
Ama içimdeki “sen” susturulamıyor.
Öyle derinden, öyle ince bir sızı ki bu,
Gözlerim doluyor habersiz…

Belki hâlâ kırgınsın,
Belki “özür” yetmez diyorsun,
Ama bil ki…
Ben kendimi affetmedim daha.
Senin kalbini kırdığım o an
Ben de paramparça oldum.

Sana kıyamam,
Senin yokluğuna hiç dayanamam.
Ne olursun,
Gözlerinin kenarına yaslayayım vicdanımı…
Bir daha kırmam,
Bir daha incitmem…
Sadece sevip susarım…
Yeter ki sen kal...
Kal lütfen...