Yeşil Sogan Cigarası

İçimdeki yıkıkları
bir sigaranın ucuna koydum.
Çakmakla yaktım —
sonuna kadar içtim,
dumanını kalbine üfledim.

Ne güzel be...
Ben her gün biraz daha biterken
yalnızlığım bana güler oldu.
Dikenli teller üzerinde yürüyorum artık —
teller batmaz olmuş,
alışmış bedenim.

Hüznüm, ciğerime çektiğim sigaram olmuş.
Yaktıkça seni siliyorum.
Sıcaklığın
kalbimi soğutuyor,
dirhem dirhem azalıyorum içimden.

Yataklar soğuk,
aynalar küsmüş.
Yorgan,
bitik hâliyle bana gülüyor.
Yorgunluğumu
üstüme seriyorum.

Bitmişliğimle
kendime ninni söylüyorum.
Derin bir “öf” çekerek
gözlerimi kapatıyorum.
Acılarla hayaller
tatile çıkıyor o an.

Öfke nöbetleri,
sabahla inatlaşıyor.
Ben yokum —
Durmuşum,
kendimi izliyorum.

Bir sigara daha yakıyorum.
Ve…
biraz yeşil soğan kokluyorum.