Yerine Konulmak Şiiri - Ayşegül Zeybek

En acısı gitmesi değil.
En acısı
yerine birinin gelmesidir.
Çünkü insan ayrılığa alışır.
Ama yerinin dolmasına…
alışamaz.
Bir zamanlar seninle gidilen yerlere
başkasıyla gidildiğini görmek.
Senin bildiğin şakaların
başkasına anlatıldığını duymak.
Senin sarıldığın omuzda
başka bir baş görmek.
İşte insan burada yanar.
Çünkü mesele sevgi değildir artık.
Mesele,
“Bu kadar mıydım?” sorusudur.
Bir kalpte bıraktığın izin
bu kadar çabuk silinmesi
can yakar.
Yerine konulmak
insana değersiz hissettirmez aslında.
İnsana
“Hiç miydim?” dedirtir.
Ve insan en çok burada kırılır.
Ama kimse şunu düşünmez:
Yerini doldurmak
aynı şeyi yaşamak değildir.
Aynı kahkahalar atılsa da
aynı his olmaz.
Çünkü her insan
başka bir iz bırakır.
Belki de mesele
senin unutulman değil.
Karşındakinin
boşlukla kalamamasıdır.
Bazı insanlar yalnızlığa dayanamaz.
Hemen birini koyar yerine.
Çünkü sessizlikle baş edemez.
Ama sen şunu bil:
Yerine biri gelebilir.
Ama yerin aynı kalmaz.
Çünkü sen
başkasının alternatifi değil,
kendine özgü bir hikâyeydin.
Gece olduğunda anlarsın:
Yerine konulmak
silinmek değildir.
Sadece
karşındakinin hızla kaçmasıdır.

Ve bazı kaçışlar
sevgiden değil,
korkudan olur.