Ölümün sesi benliğimi uyarıyor
Ecel sanki son nefesimi bekliyor
Hasret ateşi güne gün ekliyor
Yerimde olsan ne yapardın?...
Düşüncem hep maziyi arıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Kaleminize gönlünüze sağlık anlamlı ve güzel bir şiirdi tebrik ederim
Hocam saygılar selamlarımı sunarım
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta