Sessizlik bir gölge, ,zaman hırpalanmış
Yürekteki umudun panjurları kapalı
Bir avuç toprak düşer göğsüme
Duygular perçin perçin
Oysa ki zarifçe oyulmuş kalpler
Mermer kafeslerde kuşlar sancı çeker
Saf hava, kirletilmiş sözcükler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta