Yedi Basamak Bir Menzil

​Emmâre'de kaldım, nefsimdir hâkim,
Dünya hevesine olmuşum mahkûm.
Kötülük emreder, her yanım zifir,
Bu karanlık kuyuda kalmasın ruhum.

​Pişmanlık nârıyla Levvâme yandı,
Gönlüm kendi suçuna her gün uyandı.
Kınadım kendimi, gözyaşım dindi,
Tevbe kapısında canım arındı.

​Mülheme'de doğdu bir ince ışık,
Kalbim artık hakikate alışık.
İlhamlar döküldü, sırlar açıldı,
Ruhum bu sevdada oldu sarmaşık.

​Mutmainne geldi, duruldu sular,
Gönülden çekildi bitti korkular.
Huzurun tahtına kuruldu sultan,
Sona erdi artık sahte uykular.

​Râdiye’de kulum, razıyım O’ndan,
Vazgeçtim ben artık tenden ve candan.
Acı da gelse bal, dert de gelse gül,
Bir rıza muradım var koca cihandan.

​Mardiye makamı, Hakk benden razı,
Duyulur gönülde vuslat avazı.
Ayna oldu kalbim, silindi pası,
Böyle tamamladım bu saklı yazı.

​Kâmile'de erdim sıfır noktasına,
Baktım bu alemin Hak aynasına.
Benlikten eser yok, her şey O imiş,
Ruhum kavuştu asıl mevlasına.

Gökhan Öztürk