Yazıklanıyoruz Şiiri - Kübra Bozdağ

Hep aynı sayfada kalıplaşıyor içimize sicillediğimiz güzel kadınlar.
Yazdıkça kırışıyor saman kağıtları
ve gölgesinde çiziliyor parapmparça şarkılar.
Susuyoruz;
Sustuğumuz kadar cehennemi yaşıyoruz, göğsümüze paralel düşüyor bütün tanıdık fotoğraflar.
Bir acı gün gün açıyor yapraklarını,
solan biz oluyoruz, yazıklanıyoruz...
kafamızın dikinde en berbat ihtimaller
Eriyoruz ait olamadığımız bakışlara.
Ne acı ki kıyısından bile geçemediğimiz bir denize talibiz ve dalgasını geçiyor mukadderat.
Ürpertici bir haldeyiz yaşarken ölümle içli dışlı bir dostluğumuz oluyor,
Ali lidar okuyoruz ve aklımızı uçukluyor yazdığı her satır.
'Ben seni severim sevmesine de toplum buna hazır değil.' Diyordu Dük!
Hazır olamadıklarımız yerleşiyor aklımızın ucuna yalanlamıyoruz ;inkar asla!..
Ne toplum hazırlanıyor,
Ne de canımızı sıktığımız o mahzuni yüz
Soytarısı olduğumuz sevdaya bir türlü dahil olamıyoruz;
İşte en çok burada yazıklanıyoruz...

25.09.2020