Sabrı imbikten süzen erenler
Kırk gün kırk gece çektiler beni
Tesbihim ipini eğirip büküp
Tane tane sıraya dizdiler beni
Çatladı yüreğim figan etmekten
Yoruldum menzilsiz yola gitmekten
Vazgeçtim nefsime boyun bükmekten
Gönül gözü ile süzdüler beni
Kıldan inceyimiş kılıçtan keskin
Bu yola girenler olur mu miskin?
Nefsini öldürüp eyleyen pişkin
Aşkın deryasına sürdüler beni
Yönüme yön verdi Zöhre Yıldızı
Gönlüme mühroldu aşkın o közü
Erenler katında tuttum bu sözü
Bir kâmil mürşitle çözdüler beni
Ocakzade köküm aslım pınarım
Dergâh eşiğinde her gün yanarım
Yüzyıllık çınarım gölge sunarım
Toprağa tohum edip ezdiler beni
Dünya telaşını attım kenara
Gönlümü bağladım ulu Hünkâra
Kalem kâğıt neyime gerek bana
✍︎ Kalemsiz Şair diye yazdılar beni
Kayıt Tarihi : 2.2.2026 22:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!