Yazdıkça konuşamadıklarım

Suskunluk çöktü üstüme…
Yazmaya başlayınca konuşmayı unuttum ben
konuşurken kelimeleri yutuyorum artık.
Boğazımda düğümlenen her hece,
korkudan mı titriyor,
yoksa gerçekten konuşmayı mı kaybettim
bilmiyorum.
yazdığım şiirleri bile okuyamıyorum bu aralar
Belki de uzun zamandır
kendime bile söyleyemediklerimin ağırlığı bu.
Açsam içimi,
dağılır gibi geliyor her şey
kapatıyorum,
kapatınca içimde aşk kabarıyor bu defa.
ne yapacağım bilmiyorum
Senin adın geçmese bile,
sen varsın her cümlenin altında.
Saklandığın yer,
benim söyleyemediklerim.
yazdıkça konuşmayı unuttuğum için
Yazmak iyi geliyor
çünkü kelimeler benden kaçmıyor orada.
Sessizce akıyorlar kağıda
ve ben ilk kez
kendimden kaçmadan anlatabiliyorum içimi.

Konuşsam olmuyor
dilim seni görünce tutuklanıyor.
Cümleler yarım kalıyor,
ben eksiliyorum.
Bir bakışına tutulup
iki kelimeyi yan yana getiremeden
yutuyorum yine seni anlatan sözleri…

Aşk böyle işte
Söyleyemedikçe büyüyor,
büyüdükçe içimde yer açıyor,
yer açtıkça beni susturuyor.

Ve ben yeniden yazıyorum…
Çünkü konuşursam kaybolacak diye
korktuğum her duygu
yazınca kalıyor,
yerine oturuyor,
bana ait oluyor.

Yazmaya başlayınca konuşmayı unuttum
belki de asıl kaybettiğim sesim değil,
sana cesaretimdi.
Ben konuşamadıklarımı yazdım,
aşkı sessizliğe sakladım
ve orada büyüdü sana olan her şey. “Konuşamadığım için değil… en çok sana sustuğum için kırıldım kendime”