Yavaş Yavaş Kendine Şiiri - Mustafa Alp

huzur, bazen bir odanın içinde saklıdır
hiç kimsenin bilmediği bir köşede,
perdenin rüzgarla hafifçe kıpırdadığı yerde,
toz zerrelerinin güneşle konuştuğu o sessiz saatte.

insan bazen
kendi kalbinin sesini ilk kez duyunca anlar
dışarıdaki gürültünün
aslında içindeki fırtınadan doğduğunu.

çok yürüdüm ben huzuru ararken,
şehirlerin kalabalık caddelerinde,
gece yarısı lambaların altında
adımlarımı sayarak yürüdüm.
herkes bir yerlere yetişiyordu
ama kimse kendine varmıyordu.

ben kendime geciktim en çok.

bir bankta oturup
ellerime uzun uzun baktım,
kaç hayat geçti avuç çizgilerimden diye düşündüm.
bazı insanlar bir iz gibi kaldı,
bazılarıysa silinmeyen bir gölge.

huzur, unutmak değildir öğrendim sonra,
hatırlarken canının yanmamasıdır.

bir sabah erken uyandım,
sokak henüz kimseye ait değilken,
dünya ilk kez kuruluyormuş gibi sakindi.
çaydan yükselen buhar
yavaş yavaş kaybolurken
insanın da acıları böyle kaybolmalı dedim,
sessizce, kimseye görünmeden.

gökyüzü o sabah
hiç olmadığı kadar genişti,
sanki bütün yüklerimi alacak kadar.

meğer huzur
büyük cevaplarda değilmiş,
küçük kabullenişlerde saklıymış.

geçip gidenlere kızmamayı öğrendim,
kalmak istemeyeni tutmamayı,
gelmeyeni beklememeyi.

insan bazı kapıları
kapatınca büyüyor.

bazı akşamlar olur,
güneş yavaşça iner ufka,
hiçbir şey söylemeden vedalaşır gün.
işte o anlarda anlarım
gitmenin de kalmanın da
aynı sessizliğe vardığını.

huzur biraz da
kendini affetmektir.

yanlış zamanlarda sevmeyi,
gereksiz yere üzülmeyi,
çok inanmayı,
erken kırılmayı.

çünkü insan
en çok kendine geç kalır.

geceler eskisi kadar ağır değil artık,
düşünceler eskisi kadar keskin değil.
acılar törpüleniyor zamanla,
bir taşın suyla yuvarlanması gibi.

bir gün fark ettim
mutlu olmadığım anlar bile
artık beni korkutmuyordu.

işte o gün
içimde bir kapı açıldı.

içerisi sakindi.

kimse yoktu
ama yalnızlık değildi bu.

bir kuş sesi vardı uzakta,
belki rüzgarın taşıdığı bir yaprak sesi,
belki de kalbimin usul atan ritmi.

o an anladım ;

huzur bulunan bir şey değilmiş.

varılan bir yer hiç değilmiş.
huzur, insanın kendine yavaş yavaş
alışmasıymış.

ve şimdi biliyorum,

bir gün her şey susacak,
yollar, sesler, telaşlar.
zaman bile yorulacak belki.

ama içimde küçük bir ışık kalacak,
söndürülmemiş bir akşam gibi.

orada
sessizce oturacağım.

hiçbir şey istemeden.

hiçbir yere gitmeden.

sadece var olarak.

ve belki ilk kez
tam anlamıyla

huzurda olacağım.