Yaşlı Adam Şiiri - Mdbozo Ra

karamsar yüzüme, gülümser bir yüzle bakıyordu
daha önce yaşamış gibi ve gülümsüyordu
bir yolun başındayım hissi uyanıyordu
sonradan gülümseyceğime olan inancım
bir gülüşe takılı kalıp bütün ömr ü heba etmiş gibi
başka bir şey görmüyormuş gibi
umut; gece yarısı ağlayan bir bebeğin sessini anımsatıyordu
ansızın o ses kesilecekmiş gibi
ve sonrası sessizlik
anlayanlara en güzel umut! sessizlik
arkasına bakmadan yavaş adımlarla yolunu devam ediyordu
attığı her adımda bıraktığı o gülümseme izi
her adımda kendinden bıraktığı bir parça misali
ne kadar tam olabilir ki insan, kendi başına?
ölüm kendini bulmak mı?
uzaklaştıkça küçülür insanlar
ve gittikçe zayıflıyordu sevgi bağımız
koptu kopacakmış gibi ip
onsuzluk değildi bu, besbelli yarım kalmış yaşanmışlıklar
göz bebekleri taşacakmış gibi, taş gibi kesilip ağlamiyordu
zaman kavramı yoktu, an vardı ve o an gideckti
bedeni güller açacak! ! biriktirdiği göz yaşlarıyla soldurmaycaktı güllerini
sevgisi saf'tı acısı narin'di
ruhunda güzellik vardı adamın ve gülümsüyordu
An gelecekti ve gidecekti.